"Ik doe zo mijn best om het te accepteren, maar het lukt me niet."

Een zin die ik meer dan eens te horen heb gekregen in mijn coachingspraktijk.

Accepteren. Een magisch woord. Net zoals 'loslaten'. Maar hoe accepteer je dat je ziek bent en het maar niet over lijkt te gaan, dat je partner vreemd gegaan is of dat een dierbare in moeilijkheden is? Op het moment dat ik vind dat ik zo'n situatie zou moeten accepteren, krijg ik in plaats van verlichting er juist een zwaarder gevoel voor terug.
Voor mij ligt de sleutel dan ook niet in het accepteren van de situatie op zich, maar in het accepteren van mijn gevoel in deze situatie. Dus door mijn angst te erkennen als genezing lang op zich laat wachten, mijn boosheid te voelen als mijn vertrouwen beschaamd is of mijn verdriet toe te laten als een dierbare het moeilijk heeft. En vooral ook door ruimte te geven aan de pijn die daaronder ligt. Pas als ik mijn eigen pijn erkend heb en liefdevol aandacht kan geven, ontstaat er nieuwe ruimte.
Dus worstel je ergens mee? Wil je niets liever dan het loslaten, maar lijkt de situatie jou steeds maar niet los te laten? Wees je dan eens bewust van de emoties die deze situatie in je los maakt en welke pijn hier voor jou onder ligt. Wees liefdevol voor je eigen geraaktheid. Voor mij is dit zoveel effectiever gebleken dan de situatie met mijn verstand proberen te accepteren. Ik ben benieuwd wat het voor jou doet.

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly