Studio In Balans

Leef de stilte

Thu, 19 Mar 2026 05:10:09 -0700

Ik denk dat mijn zoon een jaar of 7 was. Het liefst was hij in zijn eigen wereldje. Daar waar zijn fantasie rijkelijk kon stromen en het leven vol liefde was. In zijn binnenwereld beleefde hij avonturen en praatte hij honderduit. In de buitenwereld bleef hij liever stil.

Als ik hem op de fiets naar school bracht, dan zong hij vaak zachtjes. Toen ik hem vroeg wat hij zong, antwoordde hij: “Ik zing voor de wereld.” In muziek leek hij verder niet geïnteresseerd. We waren dan ook hogelijk verbaasd toen we in de auto een keer een liedje draaide en hij het refrein opeens mee leek te zingen. Het was het lied ‘Breek de stilte’ van Bob Savenberg en Stef Bos om aandacht voor autisme te vragen.

Breek de stilte/ Sloop die muren om ze heen/ Woord voor woord/ Steen voor steen

Vele jaren later zou mijn zoon de diagnose autisme krijgen. Blijkbaar was er meteen iets in de muziek dat herkenbaar voor hem was. Alleen toen we goed luisterden, leek hij iets anders te zingen. “Breek de stilte” was het niet. Het leek er wel op. Toen we hoorden wat hij zong, verscheen er zowel bij mijn man als bij mij een grote glimlach. In plaats van Bréék de stilte, zong hij:

Lééf de stilte/ Sloop die muren om ze heen/ Woord voor woord/ Steen voor steen

Inmiddels is hij 24. Muziek blijkt zijn manier om zich te kunnen uiten en hij schrijft prachtige teksten over zijn gevoelige binnenwereld. Zelf kan hij helaas niet zingen,...Read More

Zen en de kunst van het ontplooien

Thu, 19 Mar 2026 03:48:12 -0700

De eerste weken in groep 1 dachten de kinderen van zijn klas dat mijn zoon Zen niet kon praten. Ze waren extra lief voor hem. Later leerde hij dat het wenselijk was om iets terug te zeggen als hem wat gevraagd werd. Het werd echter blank in zijn hoofd op die momenten. Soms duurde de stilte wel 5 minuten om daarna, als de mensen zo geduldig bleken dat ze nog steeds op hem wachtten, te antwoorden met “weet ik niet”.
We waren blij als “weet ik niet” vervangen werd door een hele zin die iets meer prijsgaf. En toen hij rond zijn 16^e met twee zinnen en soms zelfs met drie antwoordde, maakte ons hart een sprongetje.

In zijn fantasiewereld praatte hij honderduit. Als hij in die wereld was, dan glommen zijn ogen. Hij sprong, hij danste en hij straalde. Hij had niemand nodig om volkomen gelukkig te zijn. Hij was een meester in het accepteren van de omstandigheden. Nooit klaagde hij. Hij was altijd zachtmoedig. Zelfs toen Michel hem op zijn 12^e meenam op fietsreis in Engeland en ze na een hele lange tocht een lekke band kregen tijdens een sneeuwstorm. Pas na meer dan 2 uur konden ze verder. Ze waren tot op het bot verkleumd, maar ook toen kwam er geen onvertogen woord uit zijn mond. Hij genoot vooral van de warme chocolademelk die ze een uurtje later in de kroeg aangeboden kregen.
Alleen mensen… die vond hij ingewikkeld.

Vaak vroegen Michel en ik ons af of we hulp moesten zoeken voor hem. Vrienden had hij niet en hoefde hij ook niet. School, en later universiteit, was het maximale dat hij qua prikkels in de buitenwereld aan kon. Op...Read More

Eerste hulp bij trauma

Sun, 23 Nov 2025 04:22:25 -0800

Een aantal jaren terug had hij de mindfulnesstraining bij me gedaan. Nu wilde hij graag weer een aantal sessies ter opfrissing.
Eén van de sessies kwam hij geëmotioneerd binnen. Hij vertelde dat hij een week daarvoor een reanimatie had uitgevoerd op zijn werk bij een collega die in elkaar gezakt was. Hij had zich de afgelopen week best goed gevoeld, maar sinds eergister had hij last van angstgevoelens gekregen die niet meer weggingen.

Ik besloot hem op tafel te leggen voor een cranio-sessie. Mijn aandacht werd vrij snel naar zijn knieën getrokken. Toen ik mijn handen daar legde, begon het te kolken in zijn knieën. Tegelijkertijd kreeg hij beelden. Hij zag zich meteen weer op zijn knieën op de stenen vloer zitten, terwijl hij met alle kracht op de borst van de man drukte om zijn hart weer op gang te helpen.
Nadat zijn collega door de ambulance meegenomen was, werd hem geadviseerd om contact op te nemen met slachtofferhulp. Dat had hij afgewimpeld. Híj́ was toch geen slachtoffer? Nu op tafel kon hij de impact voelen die de hele situatie op hem gehad had en kon hij voor het eerst zijn eigen gevoelens daarin erkennen. Met deze erkenning en de emotionele ontlading die daarop volgde, werd het rustiger in zijn knieën. Ook bij zijn schouders en armen kwamen beelden terug en kwamen er emoties vrij. Dat ingrijpende gebeurtenissen en trauma zich in je lichaam vastzetten, werd voor hem zo goed voelbaar. Aan het einde van de sessie voelde hij intense vermoeidheid en tegelijkertijd veel meer rust.

De weken erna heeft hij heel bewust zijn mindfulness-ervaring toegepast door te verstillen en liefdevolle aandacht te geven aan de gevoelens die zich aandienden. Hierdoor kon hij voelen wat hij nodig had en...Read More

Ontregeld

Sun, 23 Nov 2025 04:15:19 -0800

Hij voelde zich al 2 weken helemaal niet goed. Alles raasde en tolde van binnen en regelmatig voelde hij een krampende pijn in zijn borst. Het was van de week zelfs zo erg geweest dat hij ’s nachts in het ziekenhuis belandde. Toen ook de artsen geen verklaring konden vinden, was de vraag in hem gerezen of zijn klachten te maken konden hebben met de antibioticakuur die hij had moeten slikken. De klachten waren aan het einde van de kuur ontstaan. Hij wist van zichzelf dat hij gevoelig was, maar zou zijn lichaam hier daadwerkelijk zo heftig op kunnen reageren?

Met die vraag ligt hij bij mij op de craniotafel. Zodra ik invoel op zijn systeem, klopt thymus aan. Thymus is een klein orgaan dat achter het borstbeen ligt. Het is de dirigent van ons immuunsysteem.
Als ik een tijdje later vraag of hij zijn stem aan thymus wil geven, dan kijkt hij me vragend aan. Het blijft ook altijd een aparte vraag om iemand te vragen om een stem aan een bepaald orgaan te geven. Maar inmiddels heb ik zo vaak mogen ervaren dat er op deze manier antwoorden komen, die je niet had kunnen bedenken. De cliënt wil het wel proberen en zodra ik thymus vragen stel, komen de antwoorden als vanzelf in hem naar boven. Thymus blijkt de weg kwijt. Hij voelde zich gebombardeerd door de antibiotica. Hij raakte de regie kwijt, kon niet meer handelen en trok zich terug. Ondertussen voelt het voor de cliënt alsof het lichaam de verkeersregelaar kwijt is en er niemand meer is die alles in goede banen leidt. Als thymus zich een poosje heeft opgeladen aan mijn hand, voelt thymus dat hij zijn plek weer kan innemen. Op dat moment komt er een ontlading in het hele lichaam. Hierna begint de cliënt uitgebreid te geeuwen. Alles voelt weer rustig van binnen.

We verblijven nog een tijdje in de diepe rust die ontstaan is....Read More

Een klein barstje

Sat, 22 Nov 2025 09:20:00 -0800

“Ik weet niet eens of ik zou huilen als hij overlijdt,” biechtte ze me schaamtevol op. Het ging niet goed met haar vader en het zou kunnen dat hij niet lang meer te leven had. Haar hele leven was hij al ziek. Ze had hem in haar jeugd gemist, maar had zich inmiddels verzoend met de afstand die er tussen hen was.

Op de cranio-tafel diende haar hart zich al snel aan. Toen ze contact maakte met haar hart, zag ze een soort krasje of barstje in haar hart. Ze kon het niet plaatsen, maar het voelde pijnlijk. Op het moment dat ze het barstje wilde onderzoeken, viel ze in slaap. Ik maakte haar wakker, maar elke keer als ze in de buurt van het barstje kwam, gebeurde hetzelfde. “Ik kan er niks aan doen, maar ik word gewoon weggetrokken.”

Ieder mens heeft zo zijn eigen beschermingsmechanisme om om te kunnen gaan met een hart dat geraakt is. Daar waar de één gaat vechten of verhardt, vlucht een ander juist weg.

Met zachtheid en geduld bleef ik haar steeds weer terughalen, totdat het haar lukte om erbij te blijven. Op dat moment kon ze met haar aandacht door het barstje naar binnen glijden, zodat ze in haar eigen hart aanwezig was. Zodra ze daar was, verscheen een beeld van haar vader met haar als baby’tje in zijn armen. Zijn liefde overspoelde haar. Ze barstte in tranen uit. Toen het huilen stopte, fluisterde ze verbaasd: “Ik voel nu pas dat ik altijd van hem gehouden heb. En ik houd nog steeds van hem.”

Drie weken later kreeg ik een berichtje. Ze had net de begrafenis van haar vader achter de rug. Het was allemaal veel sneller gegaan dan verwacht. Na het besef dat ze van hem hield, was ze hem meteen gaan opzoeken. De...Read More

Eigen ruimte

Sat, 22 Nov 2025 09:13:27 -0800

Ze is iemand die altijd klaar staat voor anderen, altijd hard gewerkt heeft en voor wie geven haar tweede natuur is. Het afgelopen jaar is ze behoorlijk uitgedaagd om haar eigen ruimte in te nemen. Alleen hoe doe je dat als je ernstig ziek bent, te maken krijgt met een scheiding, de zorg voor kinderen hebt en een verantwoordelijke baan hebt? Door de cranio-sessies heeft ze inmiddels al heel wat verkramping kunnen loslaten en heeft ze een nieuwe kracht in zichzelf ontdekt. Een kracht die zacht en tegelijkertijd stevig is.
Het leven blijft haar echter uitdagen en vandaag is ze haar nieuwe kracht helemaal kwijt. Ze verlangt zo naar meer vreugde en stroming in haar leven, maar stress heeft de overhand.

Op tafel worden de stemmen in haar hoofd rustig en begint haar lichaam te spreken. Het hart voelt verhard. Door de aanraking van het hart komt er ruimte voor het verdriet dat er opgeslagen is. Met de tranen die komen, kan het hart smelten en wordt haar verlangen naar haar eigen ruimte weer voelbaar.
Alleen als ze dit verlangen toelaat, verstijft opeens de hele rechterkant van haar lichaam. Terwijl links ontspannen blijft voelen voor haar, wordt de rechterkant ijskoud. De rechterkant komt in verzet tegen het idee van eigen ruimte. “Het mag niet, het kan niet, het is egoïstisch, je moet er voor anderen zijn,” is wat deze kant tegen haar schreeuwt. Op mijn vraag of dit haar eigen stem is, verschijnt plots het beeld van haar oma. Haar strenge oma die het kleine fantasievolle en gevoelige meisje nu niet bepaald heeft aangemoedigd om haar levensenergie vrij te laten stromen. Opeens beseft ze dat het oordeel van haar oma haar leven dominant aanwezig is gebleven. Met de diepe tranen die vrijkomen door...Read More

Plezier en genot

Sat, 22 Nov 2025 09:09:15 -0800

Ze zou zo graag meer energie hebben. Ze heeft een ernstige ziekte gehad en herstelt langzaam. Ze is bang dat het terugkomt en kan de zorgen daarover niet loslaten. Daarbij is er een continu schuldgevoel dat ze er niet genoeg kan zijn voor haar gezin. Ze geeft wat ze kan, maar het is bij lange na niet zoveel als ze zou willen. De vorige cranio-sessies hebben haar meer ontspanning gegeven. Haar gedachten blijven echter de mantra herhalen dat ze het niet goed genoeg doet, waardoor ze zich zwaar blijft voelen.

Haar hart voelt strak en trekt mijn aandacht, maar het contact met haar harte- pijn lijkt bij haar de zelfafwijzing juist steeds te voeden. De vorige sessies heb ik het hart al veel aandacht gegeven en ik zoek nu naar een nieuwe ingang. Kan het lichaam mij dat tonen?

Heel lichtjes voel ik mijn eigen bekken pulseren. Het is zo subtiel dat ik twijfel of het mijn eigen gevoel is of dat het haar bekken is dat mij de weg wijst. Als ik mijn hand onder haar heiligbeen heb gelegd, voelt het onbewoond en stil in het bekken. Ik twijfel of ik goed zit, want ook dit voelt als een ontoegankelijk gebied. Ik vraag haar of ze naar het bekken kan ademen. Tot mijn verbazing wordt opeens haar bekken warm en begint het te stromen onder mijn hand. Ze voelt het zelf ook. “Ik ken mijn bekken eigenlijk helemaal niet, maar het voelt heel aangenaam daar,” zegt ze lichtelijk verbaasd. Als ik haar uitnodig ervan te genieten, maakt de zwaarte in haar plaats voor een vrolijke lichtheid. Ze blijkt vroeger veel gedanst te hebben en opeens voelt ze de zin om dat weer te doen. Gewoon lekker thuis.

Het kunnen loslaten van fysieke spanning of van oude emotionele pijn, is vaak wat nieuwe ruimte geeft. Maar zij laat zien dat...Read More

Waar liefde is, verdwijnt de angst

Sat, 22 Nov 2025 08:37:22 -0800

Een aantal jaar geleden hadden paniekaanvallen een periode van burnout ingeleid voor hem. Hij was er goed uitgekomen en was inmiddels een ander pad ingeslagen dat hem goed beviel. Alleen bleef hij gevoelig voor paniekaanvallen. Of ik hem daarbij kon helpen?

Zodra hij op tafel lag, kwam dat onrustige gevoel terug. Zijn borst verkrampte, hij kreeg een steek in zijn maag en zijn hartslag ging omhoog. Zijn eerste neiging was om er van weg te willen, maar hij kon mijn uitnodiging horen om er juist naar toe te gaan. Op het moment dat hij erbij kon blijven, kwam de herinnering omhoog dat hij zich vroeger een tijd lang angstig gevoeld had in de nabijheid van een aantal oudere, pesterige jongens. Hij had zich grootgehouden en had het met niemand gedeeld. Hij had al lange tijd niet meer aan deze situatie gedacht, maar nu kwam het opeens in zijn herinnering. Hij vond het niet fijn om eraan terug te denken en voelde schaamte voor de overgevoeligheid die hij als kleine jongen had. Empathie voor zijn jongere zelf, kon hij niet voelen. Hij zag alleen maar een huilerig, aanstellerig jochie voor zich.

Nadat ik een poosje in stilte mijn hand op zijn borst had laten rusten, kwam er een nieuwe herinnering boven. Eentje van kort geleden. Een vriendje van zijn zoon werd gepest en durfde niet meer naar het sportterrein toe. Hij voelde zich erg begaan met het vriendje en was hem moed gaan inpraten, had hem laten inzien dat het niet aan hem lag en had hem geholpen hoe hij weerbaarder kon worden. De jongen was hierdoor gesterkt en had met wat hulp van anderen de situatie kunnen veranderen. Hij kreeg tranen in zijn ogen toen hij over dit vriendje vertelde.

Bewust van zijn empathie voor deze jongen, vroeg ik hem deze...Read More

Als trauma mag smelten

Tue, 29 Aug 2023 04:53:01 -0700

Hij had al langere tijd last van zijn maag. Hij kon zich sowieso snel gespannen voelen en vroeg zich af wat cranio sacraal therapie voor hem zou kunnen doen.

Een vraag die heel terecht is, maar toch altijd even spannend voelt voor mij. Of cranio kan helpen, daar twijfel ik inmiddels niet meer aan. Maar hoe het gaat helpen, dat weet ik van tevoren ook niet. Op het moment dat ik een sessie op tafel start en de voeten van iemand vastpak, gaan mijn spiegelneuronen volledig aan. In mijn eigen lijf begint zich te tonen wat de ander voelt en waar mijn handen en aandacht naar toe mogen. Mijn lichaam en dat van de cliënt beginnen te communiceren en ik laat me vervolgens leiden door de wijsheid van het lichaam van diegene die op tafel ligt. Vaak leidt dit tot ontspanning, regelmatig tot emotionele ontlading, maar soms ook tot meer weerstand of frictie. Dan wil er eerst iets erkend worden, voordat er nieuwe ruimte kan komen.

Bij deze man werd ik meteen naar zijn maag toegetrokken. Toen ik mijn handen daar legde, voelde het er strak en leeg. Na een tijdje kreeg ik het gevoel dat het gebied onder mijn hand wat begon te reageren met kleine verschuivinkjes. Ik vroeg hem wat hij kon waarnemen. “Het is heel gek”, antwoordde hij, “maar ik krijg opeens beelden van vroeger.” Vanuit het niets doemde herinneringen op van die avond dat hij als tiener op straat door een groepje jongens werd ingesloten. Hij was een gevoelige, verlegen jongen. Niet iemand die gepest werd, maar iemand die op zichzelf was. Hij kende de jongens niet. De dreigende sfeer zorgde ervoor dat hij zich...Read More

Jouw ritme volgen

Tue, 29 Aug 2023 04:50:16 -0700

Elke maand gunt ze zichzelf een cranio-sessie om weer te kunnen zakken in zichzelf, om los te laten wat niet meer nodig is en om gevoed te worden. Deze keer is haar wens om meer energie te krijgen. De zorg voor en de zorgen om haar zieke partner hebben er ingehakt.

Als ik haar voeten aanraak, voel ik meteen dat haar ritme heel traag is. In de cranio herkennen we drie ritmes in het lichaam, van snel naar langzaam. Bij de meeste mensen is het snelle ritme actief. Zeker als ze net op de behandeltafel komen liggen. Een craniobehandelaar nodigt het systeem van degene op tafel uit om te verstillen, zodat uiteindelijk het meest trage ritme zich kan tonen. In dit ritme kan het zelfherstellend vermogen van het lichaam het best tot zijn recht komen. Ik ben dan ook verrast en verheugd dat het langzame ruimte zich meteen toont bij haar en verwelkom het.
Ze beseft hierdoor dat haar lichaam eigenlijk al bezig was om haar naar binnen te roepen. Ze staat echter nog in de overlevingsstand, die zo nodig geweest is de afgelopen tijd, en kon er nog niet aan toegeven. Gedurende de behandeling voelt ze haar lijf zwaarder worden. Terwijl ze ontspant, wordt ook de vermoeidheid steeds meer voelbaar.

Ze heeft sessies bij mij gehad waarna ze volledig opgeladen weer naar buiten huppelde. Dit is er duidelijk niet zo eentje. Ze gaat vermoeider weg dan dat ze binnenkwam. Toch voelt ze dat het goed is. Het is tijd om thuis te komen in zichzelf. De weg naar huis is weer vrij.