Ik denk dat mijn zoon een jaar of 7 was. Het liefst was hij in zijn eigen wereldje. Daar waar zijn fantasie rijkelijk kon stromen en het leven vol liefde was. In zijn binnenwereld beleefde hij avonturen en praatte hij honderduit. In de buitenwereld bleef hij liever stil.
Als ik hem op de fiets naar school bracht, dan zong hij vaak zachtjes. Toen ik hem vroeg wat hij zong, antwoordde hij: “Ik zing voor de wereld.” In muziek leek hij verder niet geïnteresseerd. We waren dan ook hogelijk verbaasd toen we in de auto een keer een liedje draaide en hij het refrein opeens mee leek te zingen. Het was het lied ‘Breek de stilte’ van Bob Savenberg en Stef Bos om aandacht voor autisme te vragen.
Breek de stilte/ Sloop die muren om ze heen/ Woord voor woord/ Steen voor steen
Vele jaren later zou mijn zoon de diagnose autisme krijgen. Blijkbaar was er meteen iets in de muziek dat herkenbaar voor hem was. Alleen toen we goed luisterden, leek hij iets anders te zingen. “Breek de stilte” was het niet. Het leek er wel op. Toen we hoorden wat hij zong, verscheen er zowel bij mijn man als bij mij een grote glimlach. In plaats van Bréék de stilte, zong hij:
Lééf de stilte/ Sloop die muren om ze heen/ Woord voor woord/ Steen voor steen
Inmiddels is hij 24. Muziek blijkt zijn manier om zich te kunnen uiten en hij schrijft prachtige teksten over zijn gevoelige binnenwereld. Zelf kan hij helaas niet zingen, en hij hoopt dat hij ooit iemand tegenkomt die stem kan geven aan zijn woorden, maar tot die tijd maakt hij er met AI mooie nummers van.
Na zijn Engelse album schrijft hij nu in het Nederlands. Zijn eerste Nederlandse nummer is een antwoord op Breek de stilte. De titel van het nummer laat zich raden…. Leef de stilte.
Ik ben bang om bij je te zijn/ Wat wil je nou van mij?
Ik zoek naar woorden, maar ik vind ze niet/ Ik vind diepe connectie/ zelfreflectie/ en ongeordende creatie.
Pas als je de stilte accepteert, zal je mij begrijpen.
Om hem te bereiken, moeten we de stilte leven. Het mooie is echter dat we in de stilte niet alleen hem bereiken, maar ook juist onszelf. De woorden die zo vanzelfsprekend zijn voor ons, komen maar al te makkelijk uit de drukte in ons hoofd. Hij nodigt ons uit om te verstillen opdat er verbinding gevoeld kan worden vanuit een andere bewustzijnslaag. Verbinding van hart tot hart. Van ziel tot ziel.
Stef en Bob zingen verder:
Als wij proberen mee te reizen/ en ze de weg naar buiten wijzen/ misschien vinden ze dan de woorden op een dag
Mijn zoon heeft zijn woorden gevonden. Terwijl wij hem de weg naar buiten proberen te wijzen, gebeurt er tegelijkertijd veel meer. Hij is het, met zijn Zijn, die ons juist de weg naar binnen wijst. Daar waar diepe connectie, zelfreflectie en creatiekracht ontmoet kunnen worden.
En is dat niet precies wat er nodig is in deze wereld?